anaesthesia?…Τι ντροπή για τα μάτια σου να’ ναι άδεια…(μέρος δεύτερο)

Δευτέρα Λυκείου , τετραήμερη εκδρομή με το σχολείο στην Αθήνα, και χαρές, και α και ου, θα μείνουμε με τους φίλους μας στο δωμάτιο του ξενοδοχείου, θα το κάψουμε το βράδυ, δε θα κοιμηθούμε καθόλου και την επόμενη μέρα θα ανταγωνιστούμε ποιος κοιμήθηκε τις λιγότερες ώρες. Το ξενοδοχείο βρισκόταν κάπου κοντά στην Ομόνοια, το ρεμπετάδικο που μας πήγαν εκείνο το βράδυ κάπου κοντά στο ξενοδοχείο. Είχα μείνει πίσω πίσω, προχωρούσα πιασμένη αγκαζέ με μια φίλη μου και συζητούσαμε διάφορα. Οι καθηγητές είχαν ήδη προχωρήσει αρκετά, ενώ εκεί στα πίσω ήμασταν λίγα παιδιά. Προχωρούσαμε στο δρόμο και μετά από λίγα λεπτά ανεβήκαμε στο πεζοδρόμιο. Σε εκείνη την περιοχή οι πολυκατοικίες ήταν σχεδόν ένα με το πεζοδρόμιο. Ξαφνικά, αισθάνθηκα δίπλα μου ανθρώπινη παρουσία και επάνω μου ανθρώπινη ανάσα. Γυρίζω αμέσως το κεφάλι μου προς τη μεριά της πολυκατοικίας και βλέπω έναν άνθρωπο απροσδιορίστου φύλου-πραγματικά, δεν κατάφερα να διακρίνω αν ήταν άντρας ή γυναίκα-, με κατεβασμένο το παντελόνι ως τους αστραγάλους, με γόνατα λυγισμένα, με μάτια μισόκλειστα και φευγάτα και με το στόμα και τα χέρια πάλευε να βγάλει μια σύριγγα απ’ το κουτί της και να τη γεμίσει με άσπρο θάνατο. Τινάχτηκα σαν να με είχε χτυπήσει ηλεκτρικό ρεύμα, ολοζώντανος θάνατος σε απόσταση αναπνοής από εμένα και τα υπόλοιπα παιδιά… Και κανένας καθηγητής δεν είχε δει τίποτα; Ούτε ένας; Γιατί κανείς δεν μας μίλησε γι’ αυτό, να μας πει έστω μερικές λέξεις; Τίποτα…
Γυρνώντας απ’ το ρεμπετάδικο, όπου είχαμε «διασκεδάσει», ξεχνώντας όλα αυτά που καθημερινά βλέπαμε, είδαμε έναν τύπο να έχει κατεβάσει το παντελόνι του σε ένα πεζοδρόμιο και να προσπαθεί να βρει φλέβα στη γάμπα του για να τη φουλάρει με ηρωίνη… Επίσης, είδαμε έναν άνθρωπο να κοιμάται σε χαρτόκουτο και έξω από το ξενοδοχείο όπου μέναμε έναν άλλο άνθρωπο με μισόκλειστα μάτια και λυγισμένα πόδια, με ένα τσιγάρο στο χέρι να προσπαθεί μάταια να κρατηθεί όρθιος και να μην αγκαλιάσει με το σώμα του το πεζοδρόμιο… Μερικοί το συζητήσαμε μεταξύ μας μετά προσπαθώντας να μην αφήσουμε μια αναισθησία, τύπου «μα και τι να κάνουμε, αυτά θα υπάρχουν ό, τι και να κάνουμε και οι άνθρωποι ειδικά των μεγαλουπόλεων πρέπει να αναισθητοποιηθούν και να συνηθίσουν, για να μπορέσουν να αντιμετωπίσουν τα περιθωριακά αυτά φαινόμενα», να μας κυριεύσει. Οι περισσότεροι, όμως, δεν σχολίασαν τίποτα… Το θλιβερό είναι πως ενδέχεται να μην το παρατήρησαν καν… Κι όμως… Τόσος ανθρώπινος πόνος, ανθρώπινη αυτοκαταστροφή, θάνατος μπροστά στα όμορφα μάτια σου, τυχερέ εσύ που δεν έχεις την ανάγκη να πάρεις ναρκωτικά, πως γίνεται να μην το βλέπεις;
Όπως έλεγε και μια φράση γραμμένη που είδα σε έναν τοίχο… «Τι ντροπή για τα μάτια σου να’ ναι άδεια…»…

anaesthesia?…Τι ντροπή για τα μάτια σου να’ ναι άδεια…

Τετάρτη βράδυ, προχωρώντας στη Στουρνάρα παρέα με άλλον έναν. Κατευθυνόμαστε στα Εξάρχεια. Ανεβαίνοντας το δρόμο, το μάτι μου παίρνει δυο αδύνατα ανθρώπινα πόδια να εξέχουν από την είσοδο μιας πολυκατοικίας. Πλησιάζουμε πιο κοντά και βλέπουμε έναν άνθρωπο-ή ίσως να’ταν και δυο, δεν θυμάμαι και καλά- ξαπλωμένο στο δάπεδο με τα χέρια ανοιχτά και τα πόδια απλωμένα στο πεζοδρόμιο. Ξαπλωμένος είπα πως ήταν; Μήπως θα’ πρεπε να πω τεζαρισμένος; Κοντοστάθηκα και τον παρατήρησα. Το πρόσωπό του ήταν ταλαιπωρημένο, ήταν τρομακτικά αδύνατος, αλλά και αδύναμος, τη στιγμή που δεν μπορούσε να σηκώσει το ίδιο του το σώμα και να το μετακινήσει, γι’ αυτό και το είχε ακουμπήσει σε εκείνη την πολυκατοικία. Οι άνθρωποι περνούσαν μπροστά από την είσοδο της συγκεκριμένης πολυκατοικίας δίχως να κοιτάζουν, σαν να μην υπήρχε τίποτα και κανένας εκεί, σαν όλα να συνέχιζαν τη φυσιολογική τους ροή… Οι περισσότεροι περνούσαν επάνω από τα πόδια του, κάνοντας μια-δυο επιδέξιες κινήσεις για να τα αποφύγουν-μάλλον για να μην σκοντάψουν οι ίδιοι κι όχι προσέχοντας να μην τον πατήσουν, μια και κανείς δεν φαινόταν να ενδιαφέρεται γι’ αυτόν, σαν να’ ταν κάτι φυσιολογικό που ένας άνθρωπος ήταν οριζοντιωμένος εκεί κάτω… Ένας δυο άνθρωποι σκόνταψαν μάλιστα, πάνω στη βιασύνη τους, στα πόδια αυτού του ανθρώπου… Όμως, ούτε καν ξόδεψαν λίγα δευτερόλεπτα από τον πολύτιμο χρόνο τους για να τον κοιτάξουν, να κοιτάξουν πάνω σε τι σκόνταψαν, πως αυτό πάνω στο οποίο σκόνταψαν ήταν δύο ανθρώπινα πόδια… Ανθρώπινα πόδια που δεν μπορούν πια να σηκώσουν το βάρος της ύπαρξης του ανθρώπου στον οποίο ανήκουν… Ανθρώπινα πόδια που μάταια προσπαθούν να στηρίξουν το σώμα του ηρωινομανούς… Ανθρώπινα πόδια που, τελικά, πολλές φορές, λυγίζουν και σαπίζουν… Οι υπόλοιποι άνθρωποι όμως βολεύονται στην αναισθησία τους και προσπερνούν τα ανθρώπινα αυτά πόδια, καθησυχάζοντας τη συνείδησή τους πως αυτούς δεν τους αφορούν τα ναρκωτικά, πως όλοι αυτοί είναι «αλήτες» και «χαμένα κορμιά, που δεν πρόκειται να κάνουν ποτέ τίποτα στη ζωή τους…»… Γιατί, γιατί ποτέ κανείς δεν αναζητά την αιτία που ένας άνθρωπος μπλέκεται με τα ναρκωτικά; Γιατί, πιστέψτε με, πάντα υπάρχει μια αιτία που ωθεί τον άνθρωπο στην ανάγκη να πιστέψει σε ψευδαισθήσεις και να κάνει το πρώτο βήμα για να βρεθεί μέσα σε μια αληθινή κόλαση… Ας μην το αντιμετωπίσουμε αφήνοντας το να γίνεται ένα ακόμη κομμάτι της ρουτίνας μας, της καθημερινότητάς μας, του δρόμου που αντικρύζουμε κάθε μέρα, πηγαίνοντας στη δουλειά μας, στο σχολείο, το πανεπιστήμιο… Ας μην το αφήσουμε να γίνει κάτι συνηθισμένο, κάτι κοινότοπο, «αφού εμείς τίποτε δεν μπορούμε να κάνουμε, δεν μπορούμε να αλλάξουμε την κατάσταση…»… Κι όμως, μπορούμε… Μόνο και μόνο με το να αναλογιστούμε το γιατί αυτός ο άνθρωπος θέλει να καταστρέψει τον εαυτό του, μόνο και μόνο με το να μην το αφήνουμε να γίνεται κάτι «συνηθισμένο», είτε στους δρόμους της Αθήνας είτε στους δρόμους οποιασδήποτε άλλης πόλης…