Δευτέρα Λυκείου , τετραήμερη εκδρομή με το σχολείο στην Αθήνα, και χαρές, και α και ου, θα μείνουμε με τους φίλους μας στο δωμάτιο του ξενοδοχείου, θα το κάψουμε το βράδυ, δε θα κοιμηθούμε καθόλου και την επόμενη μέρα θα ανταγωνιστούμε ποιος κοιμήθηκε τις λιγότερες ώρες. Το ξενοδοχείο βρισκόταν κάπου κοντά στην Ομόνοια, το ρεμπετάδικο που μας πήγαν εκείνο το βράδυ κάπου κοντά στο ξενοδοχείο. Είχα μείνει πίσω πίσω, προχωρούσα πιασμένη αγκαζέ με μια φίλη μου και συζητούσαμε διάφορα. Οι καθηγητές είχαν ήδη προχωρήσει αρκετά, ενώ εκεί στα πίσω ήμασταν λίγα παιδιά. Προχωρούσαμε στο δρόμο και μετά από λίγα λεπτά ανεβήκαμε στο πεζοδρόμιο. Σε εκείνη την περιοχή οι πολυκατοικίες ήταν σχεδόν ένα με το πεζοδρόμιο. Ξαφνικά, αισθάνθηκα δίπλα μου ανθρώπινη παρουσία και επάνω μου ανθρώπινη ανάσα. Γυρίζω αμέσως το κεφάλι μου προς τη μεριά της πολυκατοικίας και βλέπω έναν άνθρωπο απροσδιορίστου φύλου-πραγματικά, δεν κατάφερα να διακρίνω αν ήταν άντρας ή γυναίκα-, με κατεβασμένο το παντελόνι ως τους αστραγάλους, με γόνατα λυγισμένα, με μάτια μισόκλειστα και φευγάτα και με το στόμα και τα χέρια πάλευε να βγάλει μια σύριγγα απ’ το κουτί της και να τη γεμίσει με άσπρο θάνατο. Τινάχτηκα σαν να με είχε χτυπήσει ηλεκτρικό ρεύμα, ολοζώντανος θάνατος σε απόσταση αναπνοής από εμένα και τα υπόλοιπα παιδιά… Και κανένας καθηγητής δεν είχε δει τίποτα; Ούτε ένας; Γιατί κανείς δεν μας μίλησε γι’ αυτό, να μας πει έστω μερικές λέξεις; Τίποτα…
Γυρνώντας απ’ το ρεμπετάδικο, όπου είχαμε «διασκεδάσει», ξεχνώντας όλα αυτά που καθημερινά βλέπαμε, είδαμε έναν τύπο να έχει κατεβάσει το παντελόνι του σε ένα πεζοδρόμιο και να προσπαθεί να βρει φλέβα στη γάμπα του για να τη φουλάρει με ηρωίνη… Επίσης, είδαμε έναν άνθρωπο να κοιμάται σε χαρτόκουτο και έξω από το ξενοδοχείο όπου μέναμε έναν άλλο άνθρωπο με μισόκλειστα μάτια και λυγισμένα πόδια, με ένα τσιγάρο στο χέρι να προσπαθεί μάταια να κρατηθεί όρθιος και να μην αγκαλιάσει με το σώμα του το πεζοδρόμιο… Μερικοί το συζητήσαμε μεταξύ μας μετά προσπαθώντας να μην αφήσουμε μια αναισθησία, τύπου «μα και τι να κάνουμε, αυτά θα υπάρχουν ό, τι και να κάνουμε και οι άνθρωποι ειδικά των μεγαλουπόλεων πρέπει να αναισθητοποιηθούν και να συνηθίσουν, για να μπορέσουν να αντιμετωπίσουν τα περιθωριακά αυτά φαινόμενα», να μας κυριεύσει. Οι περισσότεροι, όμως, δεν σχολίασαν τίποτα… Το θλιβερό είναι πως ενδέχεται να μην το παρατήρησαν καν… Κι όμως… Τόσος ανθρώπινος πόνος, ανθρώπινη αυτοκαταστροφή, θάνατος μπροστά στα όμορφα μάτια σου, τυχερέ εσύ που δεν έχεις την ανάγκη να πάρεις ναρκωτικά, πως γίνεται να μην το βλέπεις;
Όπως έλεγε και μια φράση γραμμένη που είδα σε έναν τοίχο… «Τι ντροπή για τα μάτια σου να’ ναι άδεια…»…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου