Τετάρτη βράδυ, προχωρώντας στη Στουρνάρα παρέα με άλλον έναν. Κατευθυνόμαστε στα Εξάρχεια. Ανεβαίνοντας το δρόμο, το μάτι μου παίρνει δυο αδύνατα ανθρώπινα πόδια να εξέχουν από την είσοδο μιας πολυκατοικίας. Πλησιάζουμε πιο κοντά και βλέπουμε έναν άνθρωπο-ή ίσως να’ταν και δυο, δεν θυμάμαι και καλά- ξαπλωμένο στο δάπεδο με τα χέρια ανοιχτά και τα πόδια απλωμένα στο πεζοδρόμιο. Ξαπλωμένος είπα πως ήταν; Μήπως θα’ πρεπε να πω τεζαρισμένος; Κοντοστάθηκα και τον παρατήρησα. Το πρόσωπό του ήταν ταλαιπωρημένο, ήταν τρομακτικά αδύνατος, αλλά και αδύναμος, τη στιγμή που δεν μπορούσε να σηκώσει το ίδιο του το σώμα και να το μετακινήσει, γι’ αυτό και το είχε ακουμπήσει σε εκείνη την πολυκατοικία. Οι άνθρωποι περνούσαν μπροστά από την είσοδο της συγκεκριμένης πολυκατοικίας δίχως να κοιτάζουν, σαν να μην υπήρχε τίποτα και κανένας εκεί, σαν όλα να συνέχιζαν τη φυσιολογική τους ροή… Οι περισσότεροι περνούσαν επάνω από τα πόδια του, κάνοντας μια-δυο επιδέξιες κινήσεις για να τα αποφύγουν-μάλλον για να μην σκοντάψουν οι ίδιοι κι όχι προσέχοντας να μην τον πατήσουν, μια και κανείς δεν φαινόταν να ενδιαφέρεται γι’ αυτόν, σαν να’ ταν κάτι φυσιολογικό που ένας άνθρωπος ήταν οριζοντιωμένος εκεί κάτω… Ένας δυο άνθρωποι σκόνταψαν μάλιστα, πάνω στη βιασύνη τους, στα πόδια αυτού του ανθρώπου… Όμως, ούτε καν ξόδεψαν λίγα δευτερόλεπτα από τον πολύτιμο χρόνο τους για να τον κοιτάξουν, να κοιτάξουν πάνω σε τι σκόνταψαν, πως αυτό πάνω στο οποίο σκόνταψαν ήταν δύο ανθρώπινα πόδια… Ανθρώπινα πόδια που δεν μπορούν πια να σηκώσουν το βάρος της ύπαρξης του ανθρώπου στον οποίο ανήκουν… Ανθρώπινα πόδια που μάταια προσπαθούν να στηρίξουν το σώμα του ηρωινομανούς… Ανθρώπινα πόδια που, τελικά, πολλές φορές, λυγίζουν και σαπίζουν… Οι υπόλοιποι άνθρωποι όμως βολεύονται στην αναισθησία τους και προσπερνούν τα ανθρώπινα αυτά πόδια, καθησυχάζοντας τη συνείδησή τους πως αυτούς δεν τους αφορούν τα ναρκωτικά, πως όλοι αυτοί είναι «αλήτες» και «χαμένα κορμιά, που δεν πρόκειται να κάνουν ποτέ τίποτα στη ζωή τους…»… Γιατί, γιατί ποτέ κανείς δεν αναζητά την αιτία που ένας άνθρωπος μπλέκεται με τα ναρκωτικά; Γιατί, πιστέψτε με, πάντα υπάρχει μια αιτία που ωθεί τον άνθρωπο στην ανάγκη να πιστέψει σε ψευδαισθήσεις και να κάνει το πρώτο βήμα για να βρεθεί μέσα σε μια αληθινή κόλαση… Ας μην το αντιμετωπίσουμε αφήνοντας το να γίνεται ένα ακόμη κομμάτι της ρουτίνας μας, της καθημερινότητάς μας, του δρόμου που αντικρύζουμε κάθε μέρα, πηγαίνοντας στη δουλειά μας, στο σχολείο, το πανεπιστήμιο… Ας μην το αφήσουμε να γίνει κάτι συνηθισμένο, κάτι κοινότοπο, «αφού εμείς τίποτε δεν μπορούμε να κάνουμε, δεν μπορούμε να αλλάξουμε την κατάσταση…»… Κι όμως, μπορούμε… Μόνο και μόνο με το να αναλογιστούμε το γιατί αυτός ο άνθρωπος θέλει να καταστρέψει τον εαυτό του, μόνο και μόνο με το να μην το αφήνουμε να γίνεται κάτι «συνηθισμένο», είτε στους δρόμους της Αθήνας είτε στους δρόμους οποιασδήποτε άλλης πόλης…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου