Editorial

Ας μην το κρύβουμε

Διψάμε για ουρανό.

(Μ.Σαχτούρης-«Το ψωμί»)

Θα θέλαμε το συγκεκριμένο έντυπο να επικεντρωθεί σε μεγάλο βαθμό στους μαθητές και στα προβλήματα και την πίεση που αυτοί βιώνουν μέσω του εκπαιδευτικού συστήματος. Οι μαθητές είναι αναγκασμένοι να υποστούν το υπάρχον εκπαιδευτικό σύστημα και τους εξοντωτικούς και ανταγωνιστικούς τρόπους εξέτασης που αυτό περιλαμβάνει. Έτσι, τους είναι πολύ δύσκολο να εξασφαλίσουν ελεύθερο χρόνο για τον εαυτό τους- ιδίως στις δύο τελευταίες τάξεις του λυκείου- και ακόμη πιο δύσκολο τους είναι να βρουν βήματα έκφρασης, μέσα από τα οποία θα μπορέσουν να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους και μία περισσότερο ανθρώπινη μαθητική ζωή. Φυσικά, η διεκδίκηση οποιουδήποτε δικαιώματος συνεπάγεται προηγουμένως την ανάληψη ευθυνών και τη συνέπεια σε αυτές.

Ωστόσο, το έντυπο αυτό απευθύνεται και στους φοιτητές, καθώς όσο περισσότερα βήματα έκφρασης διαθέτει το φοιτητικό κίνημα, τόσο ευρύτερος θα είναι και ο διάλογος που θα ανοίγεται, τόσο περισσότερες θα είναι και οι ζυμώσεις που θα γίνονται και οι γνώμες που θα ακούγονται, συνεπώς τόσο μεγαλύτερες και οι πιθανότητες για την εύρεση λύσεων σε διάφορα προβλήματα, μικρά και μεγάλα.

Ανάγοντας τους μαθητές και τους φοιτητές σε ένα αρκετά μεγάλο -και υπολογίσιμο- κομμάτι της κοινωνίας, θα λέγαμε ότι αυτή βρίσκεται σε φάση αποδόμησης. Η φάση αυτή αποτελεί την κατάλληλη στιγμή για ν’αποδομήσουμε τον ίδιο τον εαυτό μας, ανακαλύπτοντας έτσι επιπολαιότητες, εγωισμούς, κενά, μικροαστισμούς, ανούσιες συμβάσεις που εξυπηρετούν το lifestyle και τον καταναλωτισμό, ανακαλύπτοντας την υποταγή στους φόβους μας και στις προσταγές του κοινωνικού συνόλου και του καθωσπρεπισμού. Ανακαλύπτοντας όλα αυτά, θα καταφέρουμε να φτάσουμε σε ένα επίπεδο αυτογνωσίας, να διερευνήσουμε τα όριά μας και να προσπαθήσουμε να ξεπεράσουμε το ίδιο μας το «εγώ» -γιατί μόνον έτσι θα καταφέρουμε να φτάσουμε και στο «εμείς», στη συλλογικότητα, στην αλληλεγγύη. Μόνον αν ξεπεράσουμε τον εαυτό μας, θα μπορέσουμε ν’ απαλλαγούμε απ’ τον ατομικισμό και την επιφανειακή λάμψη των ψεύτικων σχέσεων και θ’ αποκτήσουμε σχέσεις αληθινής αλληλεγγύης και εμπιστοσύνης με τους ανθρώπους.

Ο ατομικισμός, οι ατομικές λύσεις, οι μικροεγωισμοί, οι αναγκαστικοί συμβιβασμοί μπορούν να οδηγήσουν σε καταστάσεις, οι οποίες αργότερα πολλές φορές θεωρούνται καταδικαστέες από τους ίδιους τους δημιουργούς τους. Οι τελευταίοι αρκετά συχνά αρνούνται να δεχτούν ότι συνέβαλλαν κι αυτοί στην εμφάνιση αυτών των καταστάσεων, αποποιούνται δηλαδή τις ίδιες τις ευθύνες τους. Βέβαια, τα ερεθίσματα που διαχέονται επιτηδευμένα (κυρίως από τα ΜΜΕ) παραπλανούν και οδηγούν σε λανθασμένες επιλογές και στη διαμόρφωση καταστάσεων που πρέπει, τώρα πια, ν’ απαρνηθούμε και να αναδιαμορφώσουμε.

Παρ’ όλα αυτά, είναι απαραίτητο η αμφισβήτηση της εκάστοτε κατάστασης να είναι δημιουργική, ώστε μετά το γκρέμισμα να υπάρξει το χτίσιμο μιας πραγματικότητας ποιοτικά καλύτερης από την προηγούμενη και όχι μιας ίδιας, στην οποία η μοναδική αλλαγή θα είναι τα πρόσωπα που εκπροσωπούν τους θεσμούς. Πιστεύουμε πως η συμμετοχή μας σε συλλογικές διαδικασίες είναι το κλειδί για να μας ανοίξει την πόρτα στη σκέψη, την αμφισβήτηση, τη δημιουργική κριτική όσων ακούμε και όσων διαβάζουμε και τελικά τη δημιουργία. Έτσι, η ιδέα αυτού του εντύπου στηρίζεται πάνω στη συμμετοχή όλων μας, όχι μονάχα στον εμπλουτισμό της ύλης, αλλά και στη αναδιαμόρφωση και συνδιαμόρφωση του ίδιου του εντύπου -στους στόχους του, στη λειτουργία του, στη δομή του. Αποτελεί έτσι ουσιαστικά ένα πείραμα, το οποίο αποσκοπεί στο να αποστάξει εμπειρίες από την προσπάθεια οι αναγνώστες να γίνουν ενεργοί δημιουργοί, εν προκειμένω, συντάκτες. Φαίνεται έτσι καθαρά η ανάγκη για τη συμμετοχή όλων όσοι ενδιαφέρονται (συμμετοχή με κάθε τρόπο που μπορεί να γεννήσει η φαντασία).

Ως αρχική ομάδα, δε θα θέλαμε το έντυπο να έχει μια συγκεκριμένη ταμπέλα -ιδεολογική ή άλλου είδους। Προσπαθώντας όχι μόνο ν’ αμφισβητούμε και να καταγγέλλουμε, αλλά και να προτείνουμε λύσεις, όσο κι αν αυτές συνεπάγονται το θίξιμο κάποιων συμφερόντων, πιστεύουμε πως τα ψευδώνυμα μπορούν να βοηθήσουν καταλυτικά στην ελεύθερη έκφραση του καθένα μας.

«Αντισταθείτε σ’ αυτόν που χτίζει ένα μικρό σπιτάκι και λέει ‘καλά είμαι εδώ’
Αντισταθείτε σ’ αυτόν που χαιρετάει απ’ την εξέδρα ώρες ατελείωτες τις παρελάσεις
Αντισταθείτε πάλι σ’ όλους αυτούς που λέγονται μεγάλοι…
στις φοβερές σημαίες των κρατών και τη διπλωματία
…ως και σε ’μενα ακόμα που σας ιστορώ αντισταθείτε.»

Κι επειδή «θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία», κι επειδή «ελευθερία ανάπηρη πάλι μας τάζουν», ας πάψουμε πια να τους πιστεύουμε και να τους στηρίζουμε, για να ικανοποιήσουμε και τα δικά μας μικροσυμφέροντα. Ας αναλάβουμε ευθύνες και δράσεις, ας προβούμε σε ενέργειες για να γίνουμε περισσότερο αυτόνομοι, για να μπορέσουμε οι ίδιοι να οργανώσουμε τις ζωές μας και ν’ ανακτήσουμε την εμπιστοσύνη στον άνθρωπο και την πίστη στις ανθρώπινες δυνάμεις.

Ομάδα Dubito